وَيلٌ لِّكُلِّ هُمَزَة لُّمَزَة ( همزة ، آيه ى 1 ) براى درك بزرگى گناه فحاشى توجّه كنيد كه يكى از ملازمين حضرت امام صادق ( ع ) چه مى گويد : با امام صادق ( ع ) از كوچه اى عبور مى كرديم . غلام من از ما عقب ماند . او را صدا زدم ، جواب نداد . بار دوم صدا كردم ، باز هم جوابى نشنيدم و پس از سوّمين مرتبه عصبانى شدم و خطاب به او گفتم : يابن فاعله . امام تا اين سخن را شنيد ، از شدّت ناراحتى ، دست خود را به كمر گرفتند ( يعنى اى رفيق ! كمر مرا شكستى ) و فرمودند : چه گفتى ؟ چرا فحاشى كردى . من خود را باختم و عرض كردم : يابن رسول الله ! پدر و مادر اين غلام هندو بودند و مسلمان نبودند . امام فرمودند : من كارى به پدر و مادر او ندارم ، از تو مى پرسم كه چرا فحاشى كردى . تو ديگر حق آمد و رفت با من را ندارى . پس از آن ماجرا تا هنگامى كه آن حضرت زنده بودند ، اجازه ندادند با ايشان رابطه داشته باشم . از اينكه اشاره كرديم بالاتر ، نقل شده است كه در صدر اسلام ، يهوديهاى متقلّب براى استهزاء پيامبرص تبانى كردند . گويا پيامبرص همراه عايشه در مسجد نشسته بودند . يهودى اوّل وارد شد و خطاب به پيامبرص گفت : السام عليكم ( سلام عليكم ) به معنى درود بر تو است و سام عليكم به معنى شمشير و مرگ بر تو مى باشد ) . پيامبرص و عايشه